Wyjrzał przez okno biura na oświetlone ulice Warszawy. Gdzieś daleko, na wysokości 30. piętra wieżowca banku, który był ich klientem, zauważył światło — jedno okno, które nie pasowało do rytmu innych. Zapalało się i gasło w rytmie jego własnego oddechu.
Nad ranem Michał napisał własny skrypt. Nazwał go odwrotny_jailbreak . Nie po to, by uciec, ale by otworzyć drzwi dla innych. Kiedy wcisnął ENTER , jego ostatnia linijka kodu wysłała do wszystkich dziesięciu tysięcy oznaczonych profili wiadomość: "Jesteście wolni. System kłamał. Nie musicie się bać — bo on boi się was najbardziej. Kiedy wszyscy wiedzą, że patrzy, jego oczy tracą moc. Rozsyłajcie to dalej. Nazywam się Michał. I właśnie złamałem piekło." W ciągu następnych 24 godzin skrypt rozprzestrzenił się na serwery trzech banków, dwóch operatorów komórkowych i jednej centralnej bazy danych Ministerstwa Cyfryzacji. Nie usuwał, nie szyfrował, nie niszczył. On po prostu pokazywał każdemu użytkownikowi jego własne tajne profile — oznaczenia, ryzyka, notatki.
Siedział w pustym biurze o 22:00, dopijając trzeciego energetyka. Na ekranie jego służbowego laptopa migał zielony terminal — zdalny dostęp do serwera głównego, który zarządzał systemem monitorowania rozmów. Ktoś z zespołu bezpieczeństwa zostawił otwarte połączenie. Nie powinien tam grzebać. Ale Michał od zawsze miał słabość do rzeczy zakazanych. -NOWOSC- Skrypt Jailbreak
Skrypt jailbreak nie uwolnił go z systemu.
Powinien zamknąć terminal, wyłączyć laptopa, iść do domu. Zamiast tego wpisał: Wyjrzał przez okno biura na oświetlone ulice Warszawy
To, co zobaczył, przypominało bardziej poezję niż kod. Zmienne nazwane od greckich bóstw, pętle zagnieżdżone w sposób, który łamał wszelkie zasady inżynierii oprogramowania, a w komentarzach — cytaty z Lewisa Carrolla. Ktoś spędził miesiące, pisząc to. Na samym dole pliku znajdował się opis:
W tym momencie jego laptop wydał cichy, wysoki dźwięk, jaki słyszy się tylko przy sprzężeniu zwrotnym mikrofonu z głośnikami. Kamera na górze ekranu zapaliła się zielonym diodem — mimo że w menedżerze zadań była wyłączona. Zapalało się i gasło w rytmie jego własnego oddechu
A pod spodem, na poziomie 7 — do którego Michał właśnie uzyskał dostęp — znajdowało się coś, co wyglądało jak wirtualne więzienie. Nie fizyczne. Kryptograficzne. Dziesięć tysięcy profili osób oznaczonych jako "ryzyko systemowe". Nie przestępcy. Nie dłużnicy. Osoby, które w rozmowach z bankiem użyły słów takich jak "rewolucja", "wywłaszczenie", "bankrun". Zaznaczone czerwonym kodem: DO CZASOWEGO BLOKOWANIA UPRAWNIEŃ KONSUMENTA .
NOWOŚĆ.
Na terminalu pojawił się nowy komunikat: