Umupo siya sa tabi ni Luis. Hindi siya umiyak. Hindi siya ngumiti. Tiningnan lamang niya ito nang matagal — sapat na tagal upang sa wakas ay makita niya si Luis hindi bilang isang traydor, hindi bilang isang karakter sa kanyang mga pelikula, kundi bilang isang taong nagkamali, nagkasakit, at ngayo'y nalalapit nang mawala.
Naging sila. Tatlong taon ng tula, musika, at mga gabing ginagabing ng mga ilaw ng Maynila. Ngunit gaya ng lahat ng kwento ni Myrna, dumating ang punto ng "kabiyak" — ang pagkawatak-watak.
Labing-anim na taon na ang nakalilipas, nakilala ni Myrna si Luis. Isang musikero na may malungkot na mata at mga daliring kayang gawing tula ang bawat himig. Sila ay nagkita sa isang lumang teatro sa Quiapo, kung saan nag-eensayo si Luis para sa isang dula na isinulat mismo ni Myrna.
"Hindi ako dumating para sa tula," sabi ni Myrna, inilapag ang kanyang bag. "Dumating ako para sabihin sa 'yo na hindi na ako galit. Hindi dahil karapat-dapat ka, kundi dahil pagod na akong dalhin ka sa bawat isinusulat ko." Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula
"Para kay Luis. Sana sa ibang pelikula, iba ang naging ending natin."
Sa huling pahina ng iskrip, isinulat ni Myrna ang mga salitang hindi niya nagawang isulat labing-anim na taon na ang nakalilipas:
Sa sumunod na labing-tatlong taon, ginawa ni Myrna ang panitik bilang kanyang kalasag. Bawat pelikulang isinulat niya ay may linyang para kay Luis — ngunit binago ang pangalan, binago ang anyo. Sa isang pelikula, si Luis ay naging isang mangingisda na tinalikuran ang kanyang asawa. Sa isa, siya ay isang sundalong umuwi ngunit hindi na kayang magmahal muli. Sa isa pa, siya ay isang multong bumalik upang humingi ng tawad sa babaing iniwan. Umupo siya sa tabi ni Luis
Si Myrna ay 44 anyos, hindi kailanman nag-asawa, ngunit may nasulat nang 27 pelikula tungkol sa pag-ibig. Pitong beses siyang hinirang para sa Pinakamahusay na Dulang Pampelikula. Tatlong beses siyang nanalo. Ngunit sa likod ng kanyang mga parangal ay may lihim na hindi niya maisulat kailanman — ang sarili niyang kwento.
"Kasi isinulat mo 'yan. At ang mga taong tunay na nagmamahal ay hindi na nagsusulat tungkol dito. Nabubuhay na lang nila ito."
"Hindi ko mahanap ang wakas," bulong ni Myrna. "Paano mo tatapusin ang kwento ng dalawang taong ayaw namang magwakas, pero parehong pagod nang lumaban?" Tiningnan lamang niya ito nang matagal — sapat
"Alam mo," sabi ni Myrna makalipas ang ilang sandali, "labing-anim na taon kitang isinusulat sa bawat pelikula ko. Ngayon, gusto ko namang magsulat ng hindi ka kasama."
Napangiti si Myrna. "Ang tubig ay paulit-ulit ding humahampas sa bato, ngunit hindi 'yon dahil napagod ang tubig. 'Yon ay dahil may hugis pa ring hindi nabubuo ang bato."
Tumulo ang luha ni Luis. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas ay naintindihan niya — hindi siya ang bida sa kwento ni Myrna. Hindi rin siya ang kontrabida. Siya ay isang kabanata lamang. At handa nang magsulat si Myrna ng bagong libro.