"Alam mo," sabi ni Lola Ising habang pumipili siya ng hinog na bayabas, "ang tamis nito ay hindi katulad ng asukal. Hindi siya nakakasawa. Siya ay… paalala."
Umupo ako sa ilalim ng puno. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas. Hindi na ito kasing tamis ng dati. Medyo matabang, medyo maasim. Pero sa bawat kagat, naramdaman ko si Lola. Si Miguel. Ang sarili kong nakalimutang ngiti. kasing tamis ng bayabas
Kinagat ko ito. Hindi ko alam kung dahil ba sa prutas o dahil sa kanya. "Alam mo," sabi ni Lola Ising habang pumipili
Hinawakan niya ang aking mukha. "Anak, ang bayabas ay hindi nabubuhay para maging matamis magpakailanman. Nabubulok din ito. Pero ang tamis na iniwan nito sa iyong dila—iyon ang totoong regalo. Hindi mo kailangan ang prutas habambuhay. Kailangan mo lang alalahanin kung paano ka nito pinasarap ang pakiramdam." Ngayon, dalawampu’t dalawa na ako. Wala na si Lola Ising. Lanta na ang puno ng bayabas sa likod ng bahay—kaunti na lamang ang bunga. Bumalik ako para sa huling tag-araw bako ibenta ang lupa. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas